Kutlamayı Unutan, Kendini de Unutur

Hep bir yerlere yetişme çabam oldu. Yıllar içinde bu, bende ciddi yük oluşturdu 😴 Tabii anlamıyor insan belli bir seviyeye kadar; aceleciliğin çoğu zaman gereksiz ve anlamsız bir stres kaynağı olduğunu, çoğu zaman fayda yerine zarar getirdiğini. Otomatikleşen duygu ve davranışları kırmak, fark etmek bile bayağı farkındalık gerektiriyor :)

Hocamın dediğine göre, başaran insanlar durmakta zorlanıyor. Bir görev tamamlandı, bir hedefe ulaşıldı, bir zafer kazanıldı mı hemen bir diğerine odaklanıyor başaranlar. Oysa bir durup kutlamayı bilmeli. Kutlamayı unutan insan, kendini de unutmaya başlıyor. Bir süre sonra başaran, aynı zamanda tükenen olabiliyor.

Biraz durmam gereken noktadayım. Tükenmedim ama kutlama yapmayı ihmal ettim. Kendi sorumluluklarım dışında başkalarının sorumluluğunu da üstlendim, hata ettim. Kutlama yapmalı, yanıma alacaklarımı gözden geçirmeliyim. Bırakmam gereken sorumluluklar için cesaret toplamalıyım. Gözlerimi kapatmalı; altımda serin suyun akışına, üstümde parlayan güneşin rahatlatan ısısına bırakmalıyım kendimi. Kendimle beraber, hayatımda görevini tamamlamış her şeyin ve herkesin enerjisini de bırakmalıyım.

Bu aralar hem veda hem de hoş geldin partileri var hayatımda. Birine veda, aslında çoğu zaman bırakmak istediğim bir kimliğimin son buluşu oluyor. O yüzden uğurladığım herkese teşekkür ediyorum 🙏 Birine merhaba, aslında çoğu zaman fark etmediğim bir kimliğimi ortaya çıkarıyor. İçinde tarifi pek zor; bilinmeyenin verdiği huzursuzluk ile yeni bir serüvenin verdiği heyecan ve neşe karışımı bir his.

İçsel partiler devam edecek, ama öncesinde ben kısa bir mola vereceğim :)