Kendine Dürüst Olma Cesareti

Kendini hiç sevmediğin şeyleri şuursuzca yaparken yakaladın mı? Neden yaptığını bilmeden yapmaya devam ettiğin, bırakmak istediğin hâlde her defasında aynı sonucu aldığın? Ebeveynlerinde, yakın çevrende yargıladıklarını yaşadığın? Hiç sevmediklerine dönüşmeye başladığını fark ettiğin?

Eğer bu soruların hepsine hayır diyorsan, kendine yalan söylüyorsun :) Bugün kendine dürüst olmaya cesaret edebilir misin? Çünkü ancak bu şekilde iyileşebilirsin.

Ben ilk defa, annemin zoruyla 2015 yılında terapiye başladım. Neden zorla? Çünkü derinden mutsuzdum ama kabul etmiyordum. Hayatımda bedensel sağlığımla ilgili bir sorunum yoktu ve işlerim de gayet yolundaydı. Öyle sanıyordum :) Neden mutsuz olsaydım ki? Başta zorla görünen bu adım, hayatımı değiştirdi. Çünkü sonradan fark ettim ki eğer kendim için bu adımı atmamış olsaymışım, mutsuzluktan bedenim de arızalanacakmış. Hep taviz verdiğim için yolunda sandığım işlerimde de, hayatımda da kendimi bastırarak geçecekmiş ömrüm.

Neden? Çünkü yıllarca annemin babama ve herkese verdiği tavizlere şahitlik ederek büyüdüm. Ve bundan nefret ettim. Annem ve babama oldukça öfkeliydim. Ve farkında bile olmadan, ben de her konuda taviz veren bir kadına dönüşmüştüm. Zamanla bunun sadece anne babamla ilgili olmadığını anladım. Neyi, kimi şiddetle reddettiysem; o kişinin o özelliklerinin, kendimde kabullenmek istemediğim parçalarım olduğunu gördüm.

Kendine dürüst olmak cesaret istiyor. Fakat buna kesinlikle değiyor. İyileşme ancak böyle mümkün hâle geliyor 🙏

Yolun ışık olsun, mucize günler olsun 🍀