Acele Etmek

Helloo,

Hayattaki en büyük zaferlerimden biri de bu duyguyu yenmek oldu. Biraz da günümüzün bize dayattığı ve sorgulamadan kabul ettiğimiz bir durum. Bu nedenle 2 haftalık tatillerle yükü üstümüzden atmaya çalışıyoruz. Oysa bu, birkaç haftalık tatille rahatlatılacak bir mevzu olmanın çok ötesinde.

Bunun faydasını görmedim diyemem. Bu duygu sayesinde hayatımın her alanında, her şeyde kısa yollar keşfettim veya yarattım. Verimlilik odaklı oldum. Zamanı çok daha etkili kullanmayı öğrendim. Yaratıcılığım arttı. Fakat artık bu kaslarımı geliştirmem için strese ihtiyacım olmadığını fark ettiğimde, asıl iç kaynaklarım açığa çıktı.

Muazzam bir stres kaynağı acele etmek. Trafikte makas at, yetişememe kaygısı yaşa, hayallerin istediğin hızda olmadığında inancını kaybet, 100 adım gerektiren yolu 1 yılda yürüyebilecekken 10 günde olmadı diye yolundan vazgeç, insanlar hızına yetişemiyor diye kızgınlık hisset, kalp kır... Tüm bunlar, yetersizlik duygusunu beslemekten başka bir işe yaramıyor.

Oysa acele etmeyince işler daha hızlı ve yolunda ilerliyor.

Acele ediyorsan, içinden bir parça aslında bu yetersizlikten kaçmak istiyor. "Acil para kazanmalıyım! Çünkü paranın kısa süreli de olsa yokluğu beni mahvediyor ve bunu istemiyorum." "Hemen 20 kilo hafiflemeliyim! Çünkü daha ağır olmanın bana hissettirdiği kendini beğenmeme, yargılanma korkusu ve sağlığımı kaybetme endişesinden kaçıyorum."

Örnekler çok. Sen de kendi örneğini paylaşmak istersen DM veya yorum olarak bırakabilirsin. Bu beni çok mutlu eder.

Özetle: Yokluk duygusundan kaçınmak yerine o duyguları kabul etmek, bizim önümüzü açar. Hangi konuda acele ediyorsan, neyin yokluğunu yaşadığına bakabilir misin?

Okuduğun için teşekkür ederim. Mucize kal 🍀