Yeni Yaşımın Bilgeliği: Denge
Yıllarca tutundum her ağır duyguya, bilinene, insanlara... Artık tutmuyorum hiçbir şeyi ve hiç kimseyi. Varlığımı hak edeni ikna etmeme gerek kalır mıydı zaten? Hiçbir duyguyu yük etmiyorum kendime. Duygular da hayat yolculuğunda bir araç değil mi? Yanlış kullanınca pek mühim kazalar yaptığımız veya doğru kullanarak hayatta ileri yol aldığımız...
Üstlenmiyorum kimsenin yükünü, taşımıyorum benim olmayan hiçbir şeyi. Kurtarıcılık ne haddime! Onayı kalbimden alıyorum, dışarıdaki hiçbir şeyden değil. Aşırıya kaçmıyorum artık. Ne merhamette, ne sevgide, ne şefkatte, ne emekte... Kimseye beni 2 dakikadan fazla kızdıracak ayrıcalığı tanımıyorum. Evet, sevgide bile sadeleşiyorum. Dış düşünce, duygu ve davranışlardan özgürleşiyorum. Öz değer, öz saygı ve öz sevgide yükseliyorum. Bu hâl, muazzam bir güven patlaması getiriyor. Kibirden değil, teslimiyet ve kabulden gelen...
Gördüm ki kayalarını sırtlandıklarım, benim taşımın bir ucundan tutmuyor. O andan beri bir sözümü bile heba etmiyorum artık. Sözde de emekte de hak eden gözetilmeli. Evrenin denge anlayışı çok hassas: Koşulsuz da versen, verdiğinin fazlası her zaman kıymet bilmeyende ziyandadır.
Elbette verdiğim benim değil. Bazıları hibe, bazıları emanet bana yüksek zekâdan. Lakin hibe ve emaneti de savurmamak, hakkını bilmek gerek. Değerini, mütevazılık kisvesi altında gizlemek de kibirdendir. Kendini saklamak da konfor alanıdır. Kimseyi kendinden öte yüceltmemek gerek.
Rakamsal hesaplar kolay da; samimiyetin, dürüstlüğün, iyi niyetin hesabı ne olacak? Ya ölçemediklerin, ölçebildiklerine göre buzdağının su altındaki kısmıysa? Kendi zekâna ve kurnazlığına güvenmekte de denge gerek.
Saygı, nezaket, anlayış, iyilik, emek, sevgi ve hiçbir güzelliği kıymetini bilmeyende heba etmemek gerek. Anlamazlar, kızarlar, yanlış yorumlarlar... Anlaşılma duygusundan özgürleşmek gerek.
Yeni yaşımın bilgeliği 🙏 Yeni yaşım, en merkezimde ve hafif hissettiğim yaş... Bu yılın benim için teması: denge. Dengeyi koruduğum bir ömür dileğiyle 🍀
Mucize yıllara...