Kıyası İlhama Çevirmek

Kendime çok acımasız olduğum zamanlar oldu. İçsel olarak inandığım yolda yürümeye çalışırken duygusal anlamda çok zorlandım; çünkü çok yargılandım, etiketlendim, saldırıya uğradım, en değer verdiklerimden bile türlü fenalıklar gördüm... Empat olarak tüm enerjileri çektiğim için bu durumların etkisi içimde katlanarak yoğunlaştı durdu. Yıllar boyu kendime bu yüklerle işkence ettim.

Bu ağırlığın nedeni, yolumdan şüpheye düşmemdi. İçsel olarak biliyordum doğru yolda olduğumu, ama bir türlü %100 netliğe ulaşamıyordum. Çünkü eğer doğru yolda olsaydım, bu kadar reddediliş, terk ediliş, ihanet, saldırı ve karşıtlıkla karşılaşmazdım. Bir şeyleri doğru tespit edememiştim belli ki... Belli ki kendime inanmakla hata ediyormuşum; yoksa neden bu kadar zorlukla karşılaşsaydım? Cevaplar aradıkça daha çok soru beliriyordu. Yoluma benzer yollardan geçiyor olanlara bakıp devamlı kıyas yapıyordum. Bilim insanı edasıyla (ki zaten kimyagerim), sabit parametreleri görüp değişken olanları tespit edip insanların olduğu durumlarla kendi durumumu devamlı tartıyordum. Çok geç anladım bu yaklaşımın kısıtlılığını: İnsan, bir laboratuvar deneyi gibi çözülemeyecek kadar kompleks; evrenin işleyişi ise bir kimyasal reaksiyondan veya basit bir modellemeden çok daha karmaşıktı. Ben gördüğüm değişkenler ve sabitlerle analiz etmeye çalışırken hep yanıltıcı teorilerle kendimi yordum durdum. Bilemezdim iç dünyalarını, yaşadıklarını... Aynı, kimsenin beni bilemediği gibi.

Yine çok sonraları fark ettim: İnsan kendini bile bilemiyor ki başkasını bilsin! Pek az insan kendini bilebilmiş milyonlarca yıldır. Sonra o insanları incelemeye başladım. Arkeolog gibi kazıdım hayatlarını... Dünyaya iz bırakmış, kitlelerin gönlünde yer etmiş, yüzyıllardır unutulmamış üstatlar. Yaşamlarını kazıdıkça yoluma hayran olmaya başladım. Çünkü örgüyü gördüm: Onların hayatı daha kolay değildi, daha çok kaynaklara da sahip değillerdi. Sadece var olan kaynaklarıyla en iyisini yapmaya kendilerini adadılar. Yollarında sabit kaldılar, inandıkları için savaştılar. Muhalefetin, ihanetin, kayıpların en ağırlarını zarafetle taşıdılar ve bu acıları bilgeliğe dönüştürdüler. Bu örgüleri keşfettikçe kendi kaynaklarımın bolluğunu da keşfediyordum. Onların nasıl dönüştüğünü gördükçe şüphelerimle yüzleşmeye başladım ve zaman içinde eriyip kayboldular.

Günün sonunda şunu tekrar anladım: Kıyas yapacaksan, olmak istediğin kişiyi olmuş biriyle kıyasla kendini. O zaman kıyas, ilhama dönüşür. Sen de yolundan emin olursun ve yeterince adanmışsan, o kişi olma yolunda emin adımlarla ilerlemeye devam edersin... İşte bu yüzden tek boyuttan değil, büyük pencereden kuşbakışı dal hayatlara. Analiz edeceksen sadece sende olmayandan değil, olandan da et analizini.

Kendini bilenlerden olmak dileğiyle.