Nasıl Anlatsam Bilmem ki

Nasıl anlatsam bilmem ki,

Yaşadığım bu halleri...

Ayaklarım yere her zamankinden daha sağlam bassa da,

Dünya belki de hiç olmadığı kadar yabancı şu anda.

Gönlüm her zamankinden daha huzurlu olsa da,

Kavuşmanın sevinciyle hasretin hüznünü taşır aynı anda.

Her şey daha berrak, daha canlı, daha güzel, daha akışkan...

Kızamam bıraktığım yüklere; kibrime, kederime, derdime, kötülük etmiş görünene.

Üzülemem de hiçbir yaşadığım çileye.

Kalbim, sevinç çığlıkları eşliğinde hüzünlü gözyaşları döküyor.

Doğru bildiğim her şeyin yerle yeksan olduğu,

Eskiden anlamlı olan her şeyin önemini yitirdiği,

Daha geniş gördüğüm,

Daha derin hissettiğim,

Daha güzel sevdiğim,

Daha iyi anladığım bir durağa geldim şimdi.

Kim bilir bu duraktaki nasibim ne kadardır?

Bir sonraki durağı merak etmeden duramaz,

Lakin bu durağın da tadını çıkarmak isterim.

Yeni bir kalpsel standart,

Çok güzel bir ilahi ikramdır bu.

Sarhoşluğun başlangıcı mıdır bilmem.

Belirsizliklerin çoğaldığı,

Daha çok anladığım, ama anlamak istediklerimin de çoğaldığı bir durak bu.

Her zamankinden daha çok belirsizlik,

Her zamankinden daha sağlam teslimiyet!

Ahhh,

Nasıl anlatsam başka bilmem ki...

Zaten hiçbir şey bilmezmişim de bilir sanırmışım.

Ben kimmişim ki iki mektep okudum diye kendimi âlim sanmışım.

Âlim olmaya çalışırken gönlü yok saymışım.

Kırmış, kırılmışım.

Daha damla olmadan kendimi okyanus sanmışım.

Ahh, ben ne çok yanılmışım.

Şimdi, kalple görme vaktidir artık.

Her zamankinden daha çok sevme,

İkram sahibine verdiğimiz sözü, yaptığımız akdi hatırlama vaktidir.

Şükürle niyet ederim:

Gönlümü, hiçbir mürekkebin bulandıramayacağı geniş okyanus etmeye...

Şükürler olsun.