Suçluluk, Kendine Attığın İftiradır

Son günlerde oldukça derin suçluluk duygularıyla yüzleştim. Yüzleşme sonrası omzumdan, sırtımdan kalkan yükleri, mide rahatlamasını anlatamam.

Ben doğduğum için annem hak etmediği bir evliliğe razı oldu. Ben olmasaydım abimin daha konforlu bir hayatı olurdu. Benim yüzümden insanların kalbi kırılıyor... Liste uzar gider...

Gereksiz her bir şeyi yüklenebiliyoruz. Hayatı zorlaştırmak için olmayan gerçeklikler yaratıp sıkı sıkıya bağlanabiliyoruz. En tehlikelisi de, ne yazık ki, kendimize vurduğumuz bu zincirlerin farkına bile varmadan yaş alıp durabiliyoruz.

Varlığın, dünyaya muazzam bir hediyeden başka bir şey değil. Suçluluk da kendine attığın iftiradan başka bir şey değil. Bu iftira öyle bir şey ki tüm dünyayı karşında hissettirir. En masum niyetlerinle, anlarınla bile suçlanabilirsin. Kendini suçlayan, başkalarını da suçlar durur. Üstelik suçlanarak acı çeker. Kendini suçlamanın faturası, suçlanmaktır aynı zamanda. Hem de sebebini asla anlamadığın şeyler için bile...

Kendini bundan kurtar ve hayatını kabulle genişlet. Özgürleşmek için, kalpten samimi bir kararla başlaman yeterli 🙏

Mucize günlere 🍀